Η είσοδος και η διάκριση στον λαμπερό αλλά και αδυσώπητο συνάμα κόσμο της παγκόσμιας κινηματογραφικής βιομηχανίας έμοιαζε, διαχρονικά, ως ένα μεγάλο άπιαστο όνειρο για τους σκηνοθέτες μικρών χωρών. Κι όμως ο Γιώργος Λάνθιμος κατάφερε, σε σύντομο χρονικό διάστημα, με το ταλέντο του, τη φαντασία του και τη σκληρή δουλειά του να καθιερωθεί όχι μόνον ως μια διεθνής υπολογίσιμη δύναμη αλλά και ως ένας δημιουργός που μπορεί επάξια να σταθεί δίπλα στα ιερά τέρατα του Χόλιγουντ. Γεγονός που αποδείχτηκε περίτρανα, χθες βράδυ, με την κατάκτηση του Χρυσού Λιονταριού στο 80ό Φεστιβάλ της Βενετίας, για την ταινία του «Poor Things», μια σημαντικότατη διάκριση που έφερε την Ελλάδα στο διεθνές προσκήνιο, δυστυχώς, σε μια χρονική στιγμή που βιώνει τραγικές στιγμές οι οποίες δεν αφήνουν περιθώρια να πανηγυρισμούς.
Παρόλα αυτά, ο χθεσινός θρίαμβος του Έλληνα σκηνοθέτη αποτελεί, αναμφισβήτητα, μια μεγάλη επιτυχία για τη χώρα μας αλλά και μια σπουδαία κατάκτηση για τον άνθρωπο που έκανε κάποια από τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκόσμιου σινεμά να υποκλιθούν στο ταλέντο του και να επιδιώξουν μια συνεργασία μαζί του. Από την Νικόλ Κίντμαν και την Ολίβια Κόλμαν, μέχρι τον Κόλιν Φάρελ και την βασική πλέον μούσα του Έμα Στόουν, που ερμηνεύει τον κεντρικό ρόλο στη νέα του ταινία, ο Γιώργος Λάνθιμος έχει διεισδύσει δυναμικά στο στο κλαμπ των σκηνοθετών που θαυμάζουν κι εμπιστεύονται οι μεγάλοι πρωταγωνιστές διεθνώς.
Είναι αυτή η πίστη στο εκάστοτε κινηματογραφικό του όραμα και η εμπιστοσύνη που τους εμπνέει και τους ωθεί στο να αφεθούν στα χέρια του, απαλλαγμένοι από φόβους και αναστολές, προκειμένου να τούς οδηγήσει στους σουρεαλιστικούς, γλυκόπικρους, παράδοξους, μεταφυσικούς και αμήχανους ενίοτε κινηματογραφικούς κόσμους του. Κόσμοι που μπορεί να μοιάζουν σύνθετοι και δυσνόητοι παραπέμπουν όμως σε ένα πονηρό κλείσιμο του ματιού στο οποίο δύσκολα αντιστέκεται κανείς.
Κάτι ανάλογο συνέβη και στην Έμα Στόουν, όταν της ζήτησε να αναλάβει τον απαιτητικό ρόλο μιας νεαρής εγκυμονούσας η οποία αυτοκτονεί για να ξεφύγει από τον βίαιο άντρα της αλλά όταν ένας εκκεντρικός αλλά ιδιοφυής επιστήμονας την επαναφέρει στη ζωή, δίνοντάς της όμως το μυαλό του αγέννητου παιδιού της, αφήνεται με πάθος στην εξερεύνηση κάθε πτυχής της ανθρώπινης ύπαρξης. Από την σεξουαλικότητα μέχρι τις έννοιες της ελευθερίας και της ισότητας.
Βασισμένη στο μυθιστόρημα «Χαμένα Κορμιά» του Σκοτσέζου Αλισντερ Γκρέι, που κυκλοφόρησε το 1992, η πλοκή του οποίου εκτυλίσσεται στα τέλη του 19ου αιώνα στη Γλασκώβη, το «Poor Things» του Λάνθιμου, σε σενάριο Τόνι ΜακΝαμάρα, με τους Γουίλεμ Νταφόε και Μάρκ Ράφαλο να συμπληρώνουν το δυνατό διεθνές καστ, δεν θυμίζει τίποτα απ΄ όσα έχουμε δει στο παρελθόν, όπως ο ίδιος έχει παραδεχτεί. Είναι μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που παντρεύει το χθες με το σήμερα και το αύριο αλλά και το σκοτάδι με το φως, μια δημιουργία βασισμένη στα ένστικτα των συντελεστών της, ένα δράμα που σε κάνει συχνά να θέλεις να χαμογελάσεις ενοχικά. Αυτό που είχε καιρό στο μυαλό του και που μετά την μεγάλη επιτυχία της «Ευνοούμενης» οι άνθρωποι «ήταν πιο πρόθυμοι να του επιστρέψουν να το κάνει» αλλά και αυτό που πλέον «η κινηματογραφική βιομηχανία είναι έτοιμη να δεχτεί» όπως με βαθιά ικανοποίηση δήλωσε χθες, παραλαμβάνοντας το βραβείο του.